Ακετοσαλυκιλικό Οξύ

Το ακετοσαλυκιλικό οξύ ή ασπιρίνη (4) είναι ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο ΜΣΑΦ. Ιστορικά χρησιμοποιείτο ως αναλγητικό/αντιφλεγμονώδες, στη συνέχεια αντικαταστάθηκε λόγω της αντιαιμοπεταλιακής του δράσης η οποία τελικά έγινε και η κύρια ένδειξη χορήγησης του φαρμάκου.

Μηχανισμός Δράσης
Η ασπιρίνη προκαλεί μη αντιστρεπτή αναστολή της COX-1, η οποία είναι καταστρεπτική ακόμη και σε μικρές δόσεις για τη λειτουργικότητά του στα αιμοπετάλια όπου παράγει TXA2 καθώς τα αιμοπετάλια αδυνατούν να συνθέσουν καινούρια μόρια. Η δράση της στους COX-2 εμφανίζεται σε υψηλότερες δοσείς, εξ ου και η προτίμηση άλλων φαρμάκων για τη δράση αυτή.

Ενδείξεις (ενδεικτικά)

 * Όπως ΜΣΑΦ, όμως λιγότερο προτιμητέο.
 * Όπως δείχνει και η Σοφή Λίστα, σώζει ζωές ως αντιαιμοπεταλιακό.
 * Δείχνει ήπια μείωση της πιθανότητας καρκίνου του παχέος εντέρου, η χρήση της όμως σε ασθενής μέχρι και μετρίου κινδύνου δε συνίσταται επειδή επισκιάζεται από τις πιθανότητες αιμορραγικών επεισοδίων.

Ανεπιθύμητες

 * 1) Σύνδρομο Reye: Εγκεφαλοπάθεια και λιπώδες ήπαρ ως αποτέλεσμα χορήγησης ασπιρίνης σε παιδιά. Όχι κάτω από 12 ετών, κάποιοι φορείς θέτουν το όριο σε 16 ετών ως OTC (over the counter) φάρμακο.
 * 2) Σαλυκιλισμός: Συμπτώματα ΚΝΣ (πχ εμβοές) ειδικά από μεγάλες δόσεις.
 * 3) Αυξημένες πιθανότητες γαστροεντερικής αιμορραγίας, συχνά υποτροπιάζουσες και περιστασιακά εκτεταμένη. Η συγχορήγηση με άλλα ΜΣΑΦ ειδικά για COX-2 αυξάνουν πολύ την πιθανότητα. Η συγχορήγηση με βιταμίνη C φαίνεται να μειώνει ελαφρώς την πιθανότητα.
 * 4) ΑΝΤΕΝΔΕΙΞΗ στη χορήγηση ασπιρίνης είναι η ποδάγρα (υπερουριχαιμία) και η νεφρική ανεπάρκεια.